اینجا دلی پر از خالی زندگی می کند، لطفاً با دستهای منطقت نوازشش نکن..

دلم به پاکی دامان غنچه می لرزد

              که بلبلان همه مستند و باغبان تنها   

 

+ یکشنبه پانزدهم مرداد 1391 _ 12:32 خط خطی های یه دل!

سال جدید رو قراره با زندگی جدید شروع کنم.. می خوام از دنیای مجازی برم به سمت دنیای حقیقی..

فک می کردم دنیای مجاز قشنگتره و آدمای مجازی حقیقی تر از هر حقیقتی هستن ولی گویا مجاز و حقیقت فرقی نداره آدم که بخواد خودش نباشه تو مجاز هم خودش نیست..

امیدوارم سال جدید واسه همه پر از اتفاقای قشنگ و متفاوت باشه..

...عیدتون پیشاپیش مبارک...

همیشه گفتم نمیتونم احساساتم رو پنهان کنم.. احساسی که باشه و پنهان باشه رو دوست ندارم باید ببینی.. باید حس کنی.. باید ابراز بشه..

پنهانش نمیکنم حتی اگه به ضررم باشه..

یه چیز جالب پسر شجاع تنها واسه تو ابراز احساس کردم و واسه تو از ابرازش ناراحت نیستم.. واسه همین اینجا آخرین حرفم رو واسه تو می نویسم..

آمدنت رو سپاس..

بودنت رو سپاس..

و ماندگاریت در ذهنم را نیز هم سپاس..

خوشبخت باش و همیشه بخند که خندیدنت آرزومه..

دل نوشت: من که مثل بقیه دخترا نیستم.. احساساتت رو درک کردم اون حرف فقط یه شوخی بود..

دل نوشت: دوستت داشتم، دارم و خواهم داشت..

دل نوشت: از همگی ممنون برای تحمل کردن من و خداحافظ با آرزوی بهترین ها..

دل نوشت: نی نی گاهی فقط گاهی به یادم باش.. زندگی هنوزم زیباست..

دل نوشت: پسر شجاع خیلی دلم می خواد بدونم اگه برم و دیگه هیچ وقت نیام بازم صدر جدول هستم یا نه؟؟.......آخه من از اول بودن لذت میبرم.. دوست دارم همیشه اول باشم..

دل نوشت: به قول پسر شجاع "تو را میسپارم به مینای مهتاب".....عاشق این جمله اش بودم...

+ سه شنبه بیست و هفتم اسفند 1392 _ 17:34 خط خطی های یه دل! |

حالا این خونه و ساعت شنی شده خلاصه ی قشنگترین های زندگیم..

دلم می خواد یه روزی توی این خونه ی رویایی بشینم و دونه دونه شن های این ساعت شنی رو بشمرم ببینم چند تاست.. ببینم به اندازه ی خوبیهای تو هست یا نه.. همیشه لحظه های بودن با تو، (یه جوری گفتم همیشه که انگاری یه قرنه) کوتاه بود و کم..

هم ۲۲ ام.. هم ۷ ام.. یک ساعت..

خاطرات اندک ولی طولانی..

کم بود اما اونقدی قشنگ بود که تا نفس می کشم ازت یاد کنم..

این رو بدون هر لحظه، هر جایی، در هر حالی، تو هر موقعیتی، من، برای خندیدنت، شاد بودنت، خوشبختیت، آرزو می کنم و خدای من حواسش به تو هست اونم شدید..

تو بودی.. همیشه بودی.. مخصوصاً همون وقتایی که تنها بودم.. همیشه به موقع بودی..

تنها تو بودی که فهمیدی این دل دیوونه است.. فهمیدی سادگی مفرط همراه با کمی حماقت داره.. و به گفته ی خودت خُل می باشد..

برعکس همه از سادگیم، حماقتم، دیوونگیم استفاده نکردی.. برای همین تک تک دونه هاش رو با عشق برات بافتم.. من این کار رو فقط برای تو کردم و هیچ وقت دیگه واسه هیچ کس دیگه نمی کنم..

تنها تو بودی که فهمیدی اندازه ی احساسم تا کجاست.. به جای آزارش ازش مراقبت کردی.. پنهانش نکردم، نمی کنم، چون نمی تونم..

من با احساسم زنده ام..

تنها تو بودی که دوری کردی تا ضربه نخورم..

تا امروز تنها تو بودی..

چه انتظار بی جایی.. من چطوری بودنت رو، این گونه بودنت رو فراموش کنم؟! از من برنمیاد..

گذاشتمت اول جدول.. اولِ اول.. همیشه دوست داشتم اول باشم اما این بار تو اولی..

ازت تشکر کرده بودم آره؟! یه بار دیگه، یه تشکر دیگه، ویژه تر از همیشه.. یه تشکر ویژه..

باورت بشه یا نه.. من بودنت رو با شوق به تموم آدما می گم.. حسودی داره.. داشتنت حسودی داره.. و من داشتمت و الآن دارمت و همیشه یادت رو خواهم داشت..

دل نوشت: پسر شجاع دلم خیلی برات تنگ شده هااا..

دل نوشت:این روزهای پاییز برام تداعی گر چیزهایی که اصلاً یادآوریش قشنگ نیست..

دل نوشت: هیس "."


ادامه حرفهای دل
+ جمعه یکم آذر 1392 _ 21:5 خط خطی های یه دل! |

امشب یاد گرفتم که احساسم رو کنترل کنم..

پست قبلی حذف شد تا فوران احساسم کنترل شود..

 

دل نوشت: "."

+ شنبه یازدهم آبان 1392 _ 19:41 خط خطی های یه دل! |

لعنت به من..

لعنت به افکار من..

لعنت به تمام احساس من..

لعنت به عقل من..

لعنت به دنیای من..

لعنت به نفسهام..

لعنت به بودنم..

لعنت به من..

دل نوشت: همین الآن تو همین لحظه از خودم به اندازه ی تک تک لحظه های بودنم متنفر شدم..

دل نوشت: هیـــــــس!! نقطه سر خط "."

+ دوشنبه ششم آبان 1392 _ 1:12 خط خطی های یه دل! |
+ چه باد قشنگ و ملایمی میاد..

+ دلم لَک زده بود واسه پیاده روی توی هوای پاییزی..

+ برگهای درخت انگور یکی یکی دارن میریزن..

+ دلم خیلی وقته اسمارتیز می خواد اونم فقط رنگهای قشنگش..

+ اونقدر بغض دارم که هیچ جوری خالی نمی شه..

+ چه ساده یکی تو رو وارد حریم خصوصیش می کنه و چه ساده چشم که باز میکنی می بینی این حریم خصوصی، کاملاً عمومیه..

+ بیخود بزرگ انگاشتمت، تو خیلی هم بزرگ نیستی، این فقط تصورات من بود..

+ خب که چی؟؟!!

+ این که تو زمستون زودی تاریک میشه هم خوبه هم بد..

+ الآن خونه تنهام..

+ آوا امسال هم نمیاد..

+ یادم رفت امروز از مغازه ی آقاهه پاستیل بخرم..

+ تا حالا دقت کردی به .... دقت نکنی به نفعته..

+ یه روزی به یه درختی گفتم خسته نشدی از بس دست به دعا ایستادی؟! جوابم رو نداد، چون مشغول دعا کردن بود..

+ آدما خیلی ترسناک هستن..

+ یادمه یه شبی نزدیک یه سال و چند روز پیش یکی اومد اینجا واسم نوشت" ساده ای، ساده بمان".. حالم از سادگی خودم بهم می خوره..

+ سردم شد.. نمی دونم مشکل از هواست یا من..

+ از دخالت های بیجای یکی تو کارم خسته شدم یه پیشنهاد واسه خودم دارم دستشون رو بذار تو حنا..

+ چه بیخوده که مثل خیلی ها از چیزهای خیلی بزرگ اشباع نمیشم، که مثل خیلی ها، خیلی ها من رو اشباع نمی کنن، چه بیخوده که من فقط با یه عکس پو اشباع میشم..

+ از تنهایی بیزارم.. خدایا زودتر بیان تا شب تر نشده..

+ خدایا این چند مدتی یه کمی بیشتر از قبل هوای بابایی رو داشته باش، لطفاً..

+ باشه قبول خدا، خیلی چیزها رو بهم ثابت کردی..

+ دلم واسه شایان تنگ شده، واسه همون شبایی که بیدار میشد و می خواست بازی کنه و نمیذاشت بخوابم..

+ دلم همین الآن یه آه به بلندای بودنم برای دلم کشید..

دل نوشت: حرفی نیست.. نقطه سر خط

+ دوشنبه بیست و نهم مهر 1392 _ 19:34 خط خطی های یه دل! |

یاد سرزمینم افتادم.. "سرزمین آرزوها"

چه شور و حالی داشت..

چقدر شلوغ و پر هیاهو بود..

چقدر ذوق داشتم..

چقدر قشنگ و دوست داشتنی بود..

وقتی میری و برای بار دوم برمی گردی، برگشتنت بوی تازگی نداره، دیگه جالب نیست، دیگه قشنگ نیست..

دقت کردی هیچ تکراری طعم، مزه، قشنگی، جذابیت، لذت، هیجان "اولین بار" رو نداره..

اولین دوست.. اولین نگاه.. اولین خاطره.. اولین یاد.. اولین خنده.. اولین علاقه.. اولین دوست داشتن.. اولین رفتن.. اولین بودن.. اولین زندگی..

دقت کرده بودی که چرا ما آدما یک بار به دنیا میایم و یک بار هم به دنیای فانی میریم؟!

دقت کرده بودی همیشه، هر لحظه ی بودن ما "اولین بار" هست؟!

دقت کرده بودی خدا چقدر قشنگ همه چیز رو برنامه ریزی کرده که همه چیز واسه "اولین بار" باشه تا همه مون بتونیم "اولین بار" زندگی رو اولین خاطره بسازیم؟!

فک کن؟!

اگه قرار بود یکبار دیگه به دنیا می اومدی چی می شد؟! دیگه هیچی قشنگی "اولین بار" رو نداشت.. هیچی دیگه قشنگ نبود..

بودنم توی این دنیای مجازی قشنگ نیست چون اولین بودن نیست..

 

دل نوشت: یه بغضی دو روزه ته گلومه.. اینم اولین باریه که بغضم دو روز باهام زندگی کرده و اشکهام سرازیر نشده..

دل نوشت: سادگی اولین دردیه که واسه این جامعه شیرینه مثل عسل..

دل نوشت: بد جوری دلم هوات رو کرده مخاطب خاص این روزای من..

دل نوشت:یه کم دلم به حال دلم آه کشید..

دل نوشت: کاش می شد مجازی زندگی کرد.. مجازی نفس کشید.. مجازی خندید.. مجازی حرف زد.. مجازی بود.. کاش مجازی بودی و فقط در حد یه رویا.. من با رویاهام زندگی می کردم.. من از واقعیت های این دنیا می ترسم.. از واقعیت آدمهای این دنیا می ترسم.. از واقعیت خودم.. از واقعیت تو.. برای شعری که اجازه دادی بنویسم ممنونم..

+ چهارشنبه هفدهم مهر 1392 _ 19:20 خط خطی های یه دل! |
از این دنیا..

    از این آدما..

       از این روزگار..

           می ترسم..

                          از دوری..

                             از فاصله..

                                از تنهایی..

                                   از رفتن..

                                      از جدایی..

                                         می ترسم..

                                                         از بودن..

                                                            از ماندن..

                                                               از سکون..

                                                                  از وابستگی..

                                                                     از علاقه..

                                                                        از دوست داشتن..

                                                                            می ترسم..

از دوست داشتن اونهایی که زیادی برام عزیزن می ترسم..

کنار هم خیلی قشنگ زندگی می کردیم اینو همه مون خوب یادمونه..

دنیامون با دنیای همه فرق می کرد..

خنده هامون، گریه هامون، کنار هم بودن هامون، بازی هامون..

اولش ۱۱تا بودیم.. بعدش جدا شدیم..

دست روزگار جدامون کرد.. ۵ تامون یه گوشه ی دنیا.. ۶ تامون یه گوشه ی دیگه..

چه ماهرانه دو رویی و بدی دنیا اون همه قشنگی رو بین ما کمرنگ کرد..

کـلاغ پــــَر..

اول یکی از اون ۵ تا پَـــر.. بعد دو تا از اون ۶ تا پَـــر..

دست زدنمون، خندیدنمون، گریه هامون.. واسه خوشبختی همه مون بود.. ولی تعبیر دنیا چیز دیگه ای بود..

۴... ۴... مساوی...

چه ماهرانه فراموش شدیم، خنده هامون، دنیامون چه ماهرانه تحت تأثیر قرار گرفت..

فاصله مون شد از اینجا تا . . .

پَــــر . . . پَــــر . . . درست مثل کـلاغ پَــــر. . .

یکی از اون ۴ تا پَــر . . یکی دیگه اما...... نپرید.. خودش با قیچی بالهاش رو چید..

بپرم از این بوم رو بوم کی بشینم؟!

                                کجا برم؟!

                         چی کار کنم؟!

        درد دل هام رو به کی بگم؟!

پَــــر . . . پَــــر . . .

خدای من تموم آدم بدهات پَــر..

دنیای بی وفا پَــر..

قلب پر از خطا پَــر..

زندگی بی خدا پَــر..

رفتن و تنهایی پَــر..

جدایی پَــر..

دو رویی آدمات پَــر..

دوری و گریه ها پَــر..

کثیفی و زشتی دنیامون پَــر..

پَــــر . . . پَــــر . . .

خدای من بین ما ۱۱ تا همین یه دونه دل.....

دل نوشت: تازه پریدن یاد گرفته بودم.. دوست داشتم بپرم.. یه بار امتحان کنم.. ولی همون خوب که یه روزی خودم بالهام رو قیچی کردم..

دل نوشت: شایان از اول بودنت تا دو ماهگیت بیشتر از ۱۱ ماه باهات روزم رو شب کردم امروز به همو ن اندازه که نبود ما تو رو اذیت کرد به همون اندازه و شاید بیشتر نبود تو ما رو.. کاش لااقل فاصله ات این همه نبود..

دل نوشت: اینم از دنیای عجیب ما.. هر کی عزیزتره فاصله اش بیشتره..

دل نوشت: دلم واسه گنجشکهای خونه مون تنگ شده بود.. امروز وقتی صداشون رو شنیدم یه انرژی بی نظیری گرفتم..

دل نوشت: جالبه هر چی بیشتر با آدمها برخورد می کنم بیشتر ازشون می ترسم.. خدایا لطفاً مواظب دنیای من باش می ترسم خرابش کنم..

+ دوشنبه پانزدهم مهر 1392 _ 19:47 خط خطی های یه دل! |

امروز صبح از جلوی مدرسه رد شدم صدای خانم مدیر می اومد که به بچه ها می گفت نمی خواهید به کلاس اولی ها خوش آمد بگید بعد بچه ها یک صدا با هم گفتن "به مدرسه ی ما خوش آمدید" دلم مدرسه خواست اونم یه جور ناجور..

تازه قبلش هم کلی دانشجو دیدم که دارن میرن به طرف دانشگاهشون دلم دانشگاه خواست..

این دلم امروز بدجوری هوای درس و مشق رو کرده اونم به هر طریقی..

امروز خیابونها خلوته همه ی بچه ها که تا دیروز تو کوچه و خیابون داشتند بازی می کردن از امروز رفتن مدرسه اونم با کلی خنده و ذوق..

وقتی از جلوی مغازه ی لوازم التحریری گذر می کنم چشمم که می افته به مغازه ناخودآگاه پاهام کج می شه سمت مغازه و بدون دلیل و برنامه ی قبلی یه چیزی برای خودم می خرم.. من عاشق لوازم التحریرم.. یکی از آرزو هامه که یه روزی برم تو یه مغازه ی خیلی بزرگ که پر از لوازم التحریرهای متفاوت باشه و من یه عالمه اش رو واسه خودم بخرم..

امسال پاییز به نسبت پارسال بوی ماه مهر و مدرسه اش کمتر بود انگاری..

امروز توی بلوار یه هاپو کوچولو بود که کل بلوار رو یه چند باری بالا و پایین رفت.. فکر کنم گرسنه اش بود.. دنبال غذا می گشت می رفت چمنها رو بو می کشید و با خودش می گفت این ها خوشمزه نیست.. بعد می رفت پای یه درخت و به درخت نیگا میکرد و با خودش می گفت اینم که اندازه ی دهن من نیست تو گلوم گیر می کنه و ....

خلاصه این که یه بیست دقیقه ای صبح درگیر این آقا یا خانم هاپو بودم.. اینجوری نیگا نکن.. من کلاً زبون کل موجودات زنده و غیر زنده رو خوب بلدم..

دل نوشت: فک کردم میشه بیام ببینمت ولی انگاری قسمت نیست..

دل نوشت: این آخرین روزای بودن من با شایانه.. آخر هفته میره خونه شون و من تا عید نمی بینمش..

دل نوشت: امروز صبح تو دفتر با خدا یه عهدی بستم.. باید به حرفم گوش بده وگرنه دعواش می کنم..

دل نوشت: امروز الکی شاد بودم..

+ دوشنبه یکم مهر 1392 _ 22:42 خط خطی های یه دل! |

.

.

.

هیچی

همین سه نقطه کافیه

دل نوشت: حوصله ندارم..

دل نوشت: چقدر خوبه که از هر چیز کوچیکی مثل راه رفتن یه مورچه ی کوچولو لذت می بری ولی چه بده که ....

دل نوشت: حس می کنم نمی تونم بنویسم..

+ پنجشنبه بیست و یکم شهریور 1392 _ 20:16 خط خطی های یه دل! |

هر چی منتظر نشستم بی فایده بود.. هیچ کسی واسم کادو نخرید.. روز تولدم رو میگمااا.. البته بماند که از فردای تولدم کادو از این طرف و اون طرف گرفتم ولی خب کادوی روز تولد یه چیز دیگه است.. بالاخره دیدم بی فایده است دلم گل می خواد رفتم واسه خودم گل بخرم دیدم آقا گل فروشه هم با ما لج کرده میگه گل ندارم یعنی گل خوب که به درد شما بخوره ندارم..

ساعت نه شب خسته رفتم واسه خودم کادو بگیرم که اینجوری شد.. بی خیال شدم دیگه.. بعد چند روز رفتم به آقا گل فروشه گفتم قلک داری؟؟ گفت نه.. یعنی اونجوریکه من می خواستم نداشت.. سفارش دادم برام بیاره و همون روز ازش واسه خودم یه شاخه گل خریدم و کلی هم ذوق کردم..

بعد یه هفته برام قلک آورد اونقده ذوق کردم همونی بود که من میخواستم.. اومدم خونه دیدم برعکس همیشه بابایی خونه است و در رو برام باز کرد وقتی قلک رو دید گفت واسه خودته گفتم آری کادوی تولدمه.. خلاصه اینکه اومدم خونه و همه رو اصرار کردم که تو قلکم پول بریزید اول خودم ریختم دوم مامانی و سوم آبجی ولی این داداشی رو هر چی اصرار کردم اصن انگارش نه انگار بهش گفتم حتماً نمی خواد سکه بندازیااااا اگه یه اسکناس ده هزار تومنی هم بندازی قبوله ولی خب زیر بار نمیره دیگه..

دیشب هم رفتم واسه یکی کادو خریدم.. هر وقت کادو می خرم بیشتر از اون نفری که می خواد کادو رو بگیره ذوق می کنم..

خلاصه این که تولد امسالم به خاطر شایان بدون کادو موند.. فک کنم به من حسودی کرد که نذاشت من جشن بگیرمااا آخه همه اش گریه میکرد..

دل نوشت: قشنگترین لحظه واسم لحظه ای که روز تولدم از طرف خودم کادو بگیرم..

دل نوشت: خدا کنه بتونم تا آخرین لحظه های بودنم حتی اگه شده با یه برچسب پو یکی رو خوشحال کنم..

+ جمعه پانزدهم شهریور 1392 _ 15:1 خط خطی های یه دل! |

یه جایی روی همین کره ی خاکی..

یه ساعتی نزدیکای اذان ظهر..

یه لحظه ای که شاید با همیشه متفاوت بود..

یه دختری که شاید قرار به بودنش بود..

یه روزی مثل امروز بود..

صدای گریه های یه دختر کوچولو که شاید تمام گریه اش برای این بود که می خواست نباشه ولی بود.. حالا که قرار به بودنش بود تصمیم گرفت که باشه..

تو یه خونواده ای که عشق و دوستی و دوست داشتن الفبای هر روزه ی زندگیشون بود..

از ابتدای بودن مهم ترین خواسته اش این بود که متفاوت باشه و از ابتدای بودن متفاوت بود تا به امروز..

یه روزی گفت که کاش نباشه.. یه وقتایی نبودن بهتر از بودنه.. ولی حالا که قرار به بودن بود، تصمیم گرفت به بهترین نحو ممکن باشه..

رو اصول و قواعدی که خودش تعیین کرده بود راه رفت نه اصول و قواعد جامعه و مردم.. کلی مسخره شد.. کلی بهش خندیدن.. کلی گفتن دیوونه است.. به همه ی این کلی ها خندید، چون خودش بود، ناراحت نبود..

تو عالم بچگی و سادگی اشتباه کرد.. بزرگ.. خیلی بزرگ.. غیرقابل بخشش.. خودش رو نبخشید.. گذشت.. تکرار شد.. گذشت.. تکرار شد.. گذشت..

چه قشنگ میگیم امروزم که گذشت و تموم شد.. اگه یه آن فک کنی می بینی امروز عمرت بود که گذشت و تموم شد..

خودش رو تنبیه کرد که دیگه ساده نباشه.. که دیگه مهربونی نکنه.. که دیگه خنده ی آدما واسش مهم نباشه.. که دیگه هیچ چیز و هیچ کس به جز خودش براش مهم نباشه.. نشد.. نتونست.. یعنی نخواست.. بازم سادگی کرد.. محبت کرد.. اول دیگران بعد خودش..

خب حق داشتن بگن دیوونه است دیگه..

هر روز که بزرگ تر می شد، غصه ی بیشتری می خورد.. نمی خواست بزرگ بشه.. می خواست بچه بمونه.. می گفت دنیای آدم بزرگا ترسناکه.. دنیای آدم بزرگا پر از خیانت و دروغ و بدیه.. از دنیای آدم بزرگا می ترسید.. حتی یه روزایی مینشست و برای این که داره بزرگ می شه گریه می کرد..

ولی یه چیزی براش خیلی مهم بود.. اول روز بودن همه ی اونایی که براش مهم هستن و دوم روز بودن خودش..

خنده ام گرفت.. انگاری برام آشناست.. یکی که اینجوری دیوونه باشه.. چقدر شبیه خودمه.. امروز هم که روز بودنمه.. انگاری درست شناختمش..

خودم تولدت مبارک..

دل نوشت: برعکس هر سال امسال دو تا کادوی خوب از خدا گرفتم، یکی دریا، یکی هم شکرش برای داشتن خونواده ام..

دل نوشت: روز تولدم همیشه برام متفاوت ترین روز بوده حتی اگه واقعاً متفاوت نباشه..

دل نوشت: یه سال بزرگ تر شدم و مثل هر سال از این بزرگ شدن اجباری هم ناراحتم هم خوشحال..


ادامه حرفهای دل
+ دوشنبه بیست و هشتم مرداد 1392 _ 14:57 خط خطی های یه دل! |

یه مسافرت دو روزه بود ولی خیلی خیلی خوش گذشت.. یه جورایی کلاً غیر منتظره بود.. سه شنبه صبح سرکار بودم و از همه طرف بهم زنگ می زدن که یه دو روز مرخصی بگیر بریم شمال، فک نمی کردم بشه ولی شد..

یه چند وقتی بود که دلم دریای شمال می خواد و درست زمانی که اصن انتظارش رو نداشتم این مسافرت جور شد..

هر چند که با کل خونواده نرفتیم و فقط من و داداشی بودیم و پسر عمویمان و دیگران ولی خیلی خیلی خوش گذشت..

پسر عمویمان عادت داره هر وقتی که میاد برامون یه عالمه خاطره بزاره و بره، و اینبار با همیشه خیلی خیلی فرق می کنه.. هر مسافرتی که باهاش رفتم برام خیلی قشنگ و پر خاطره بوده..

هر چند که دریای جنوب خیلی تمیزتر و قشنگ تر از دریای شمال هست ولی نمی دونم چرا دلم برای دریای شمال بیشتر تنگ می شه..

تو این دو روز داداشی رو کلافه کردم از بس که گفتم عکس بگیر.. کل دوربین پر شده از عکس تکی اینجانب..

مابین همه ی این عکسها عکس یه دختر کوچولو هست که خونواده اش به دریا اعتماد کرده بودن و گذاشته بودنش لب ساحل و خودشون اون دور دورا ایستاده بودن، هر موجی که میزد می ترسیدم با آب بره ولی خدا رو شکر موج ها ترسناک نبودن..

ولی جاتون خالی بود خیلی خیلی خوش گذشت..

 

دل نوشت: فک کنم کادوی امسال خدا از بقیه سال ها متفاوت بود.. این مسافرت یه هدیه از طرف خدا بود.. بسی زیاد ممنونم خدا..

دل نوشت: این خواستن اول شدن من به همگی سرایت کرده انگاری..

دل نوشت: وقتی یکی رو خوشحال می کنی حتی به قیمت از بین بردن علاقه و خواسته خودت، اونقدر شیرینه که هر بار بعد از انجامش تا کلی بعدش ذوق می کنم..

دل نوشت: من عادت دارم برای عزیزام از خودم بگذرم، به هر قیمتی..

+ شنبه بیست و ششم مرداد 1392 _ 15:41 خط خطی های یه دل! |

یه سری اتفاقا هست که دوست داری یه وقتایی باور کنی که هنوز تموم نشده..

یه سری اتفاقا هست که خدا رو بابتش هزار هزار بار شکر می کنی که به یه شکل دیگه تموم شده نه اونجوری که تو می خواستی تمومش کنی..

نمی دونم از رو چه دلیله ولی دلم می خواد فکر کنم این داستان هنوزم ادامه داره.. با این که پایانش دقیقاً نمی دونم چی شد ولی اونطوری که دیده می شه انگاری تموم شده و داستان بالکل بسته شده..

بازم نمی دونم ولی چشم انتظارم چه تو خونه، چه سر کار، چه تو اوج خوشحالی، چه تو اوج ناراحتی، منتظرم..

بی خیالش بزار اینجا هم داستان رو ببندم..

نی نی جدیدمون بالاخره اومد.. شنبه ۱۲ام ساعت ۱۱:۴۵ صبح به دنیا اومد.. بعد از ظهر وقتی دیدمش هزار هزار بار خدا رو شکر کردم که هم آجی و هم نی نی سالم هستن.. فک می کردم وقتی برم بیمارستان برای ملاقات اول از همه میرم سراغ نی نی ولی وقتی آجی رو دیدم که چه دردی رو تحمل می کنه نشستم رو صندلی کنارش و فقط گریه کردم..

داستان جالبیه، مگه نه؟! همین اومدن و رفتن رو می گم.. این که وقتی میای با چه دردی میای و وقتی میری با چه دردی میری..

همون روز دوازدهم خدا رو التماس کردم که فقط سالم باشن و یه قولی به خدا دادم و سر قولم هستم.. روزی هزار بار بیشتر خدا رو شکر می کنم که الآن پسر کوچولومون کنارمون هست.. شاید چند ماه پیش قرار بود که نباشه ولی از این که تمام تلاشم رو کردم که باشه خوشحالم با این که با بودن مخالفم..

حالا من با انرژی بیشتری به زندگی ادامه میدم می دونی چرا؟ هم اکنون بنده دارای یک دختر و یک پسر هستم که با هیچ چیزی عوضشون نمی کنم..

کنار همه ی این آرامش یه ترس بزرگ تو دلمه که اجازه ی دوست داشتن آوا و شایان رو داریم یا نه؟!

مامان آوا می گفت شایان رو بغل کردی گفتم آره ولی یه بغض بزرگ تو گلوم بود نشد بگم تمام حسرتم اینه که این لحظه هایی که کنار شایانم کنار آوا نبودم..

یه وقتایی قشنگترین لحظه های زندگی آدم زمانی اتفاق می افته که تا بخوای ازش لذت ببری از بین میره و تموم می شه..

خدایا برای همه چی شکرت، واسه همه چی ِ همه چی شکرت..

 

دل نوشت: خدایا آوا و شایان تنها امید زندگی من و البته اول از همه تنها امید زندگی مامانهاشون هستند، یه لطفی کن تک تک لحظه هاشون رو از وجود خودت پر کن و یه لطف بزرگتر که یادشون بدی هیچ وقت فراموشت نکن..

دل نوشت: آوا.. شایان.. تو رو خدا شما دوتا باور کنید دوست داشتن و محبت فرای حسادت و دروغ و دورویی است.. باور کنید محبت دروغی و دوست داشتن دروغی فقط واسه چند روزه نه چند ماه و چند سال.. لطفاً باور کنید..

دل نوشت: این که نیستم کلی درگیر نی نی جدید هستم.. زندگیم شده پر از هیجان.. تقریباً یه پنج سالی هست که یه نفس راحت نکشیدمااااااااا.. همه اش به یه طریقی سرگرم بودم خوب و بد..

دل نوشت: چشمهاتون رو رو هم بزارید تولدم شده هااااااا.. من که کادو نخواستم فقط گفتم که گفته باشم یه جورایی صرفاً جهت اطلاع بود..

+ پنجشنبه هفدهم مرداد 1392 _ 21:12 خط خطی های یه دل! |

نی نی جدیدمون قراره همین روزا بیاد.. بهش گفتم دیگه من خسته شدم از بس که روزا رو شمردم خب بیا دیگه..

امروز با مامان آوا داشتم صحبت می کردم که صدای آوا رو شنیدم گفتم چی شده خاله؟! آجی گفت اومده من رو دعوا کرده و تلفن رو گرفته گذاشته تو دهنش و داره می خوره..

موندم از دست این دختر کوچولو حتی بیشتر تر از من حسوده هاااااا نمی خواد مامانش با هیچ کسی حرف بزنه، به محض این که آجی بخواد با کسی حرف بزنه گوشی رو می گیره قطع می کنه و چهار دست و پا فرار می کنه..

حتی فکرش قشنگه که یه روزی من و آوا و ماه دونه سه تایی با هم بازی کنیم و کلی خاطره ی قشنگ بسازیم.. حتی رویاش هم قشنگه.. شبها با این رویا می خوابم که شاید به واقعیت بپیونده..

دل نوشت: تولدت مبارک آدم رویایی و مجازی من..

دل نوشت: انگار رویا بافی شده قسمت اصلی زندگی من..


ادامه حرفهای دل
+ پنجشنبه دهم مرداد 1392 _ 23:50 خط خطی های یه دل! |

تو وب یه دوستی یه پست بود که واسه دوستش گذاشته بود که پدرش رو از دست داده.. دلم به ناگاه درد بدی گرفت.. اشکم سرازیر شد.. به یک آن دلم آشوب شد..

فکر این که هر شب انتظار دیدن پدرت رو داشته باشی با این که می دونی هیچ وقت نمیاد.. این نیومدنش نه یه شب نه دو شب و نه چند شب بلکه همه شب ادامه داره و انتظار هم بی جوابه..

خدا هیچ خونه ای رو بدون وجود پدر و مادر نکنه..

می دونی این حس انتظار رو خوب درک می کنم.. دقیقاً همون سالهایی که سه ماه بابایی نبود، یا آینده ای که فکرش رو می کنم که اگه دوباره نباشه، هر شب صدای هر ماشینی که می شنیدم می گفتم این دیگه خودشه، هر بار که صدای زنگ در می اومد می گفتم این دیگه خودشه اومد.. ولی نبود..

اون شبهایی که نبود و دیدنش رو داشتنش رو گریه می کردم رو خوب یادمه.. دیدم که بدون وجود پدر و مادر هیچ رنگی نداشتم.. خدایا گرمای وجودشون رو ازم نگیر..

 دل نوشت: خدایا هر چند که خوب می دونی دلش ازم راضی نیست و خوب می دونم هیچ وقت راضی نمیشه ولی لطفاً وجود گرمش رو ازم نگیر..

دل نوشت: به هر طرفی میرم یکی ناراضیه.. به هر دری می زنم یکی ناراضیه.. خسته شدم از بس تلاش کردم تا همه رو راضی کنم و نشد..

دل نوشت: دلم از خدا خیلی گرفته.. تقصیر خدا نیستااااا، تقصیر منه..

دل نوشت: به تو که می تونم زور بگم، دلم کلی گریه می خواد، باید آرومم کنی، باید بغلم کنی، باید کنارم باشی، با توام مخاطب خاص این روزای من، دلم کلی از این دنیا و آدمات و خودم و خودت گرفته..

+ پنجشنبه سوم مرداد 1392 _ 22:12 خط خطی های یه دل! |

امشب هم مثل هر شب داره می گذره..

کلی حرف زدم و رویای خودم رو که تو مجاز پیدا کرده بودم اذیت کردم.. از همین جا معذرت.. زیاد حرف زدنم رو ببخش دوست من.. من در دو حال زیادی حرف می زنم یکی وقتی خیلی خوشحالم یکی هم وقتی خیلی ناراحتم..

نمی دونم چرا این روزا این دل دیوونه دنبال یه جای امن می گرده!! نمی دونم تعریفش از این جای امن چی هست!! اصن نمی دونم چرا دنبال یه همچین جایی می گرده!!

خودم رو واسه یه کاری که کردم دارم هر روز زیر سوال می برم ولی جوابی یافت نمیشه..

دل نوشت: نبودن هام رو معذرت و بودن هات رو سپاسی بی پایان..

دل نوشت: حالا درسته که چند روزی تا تولدم مونده ولی شما از همین الآن کادوی تولد یادتون نره هاااااا

+ دوشنبه سی و یکم تیر 1392 _ 0:0 خط خطی های یه دل! |

دلم یه مسافرت کوچولو می خواد..

ناراحتم واسه خودم که واسه کاری که می کنم هیچ کس هیچ ارزشی قائل نیست.. حیف وقتم که صرف کار می کنم..

یه مسئله ای پیش اومد واسه حلش یه هفته ای درگیر بودم.. در انتها نفهمیدم چگونه حل گشت، خوب شد یا بد؟! این مسئله و حلش یه جورایی مثل امسال و متفاوت بودنش و کلی اتفاقای متفاوت یه جورایی خیلی متفاوت بود..

چقدر بیماری حسادت زیاد شده هااااا..

البته گفته باشم من خودم حسودم اونم از نوع شدیدش ولی به شادی و خندیدن آدما هیچ وقتِ هیچ وقت حسودی نکردم و نمی کنم.. اصن من به هر کسی حسودی نمی کنم.. من فقط تو حیطه ی زندگی خودم به آوا و نی نی جدیدمون حسودی می کنم.. خب این دو تا جای من رو گرفتن دیگه..

نی نی جدیدمون می خواد تا قبل تولدم به دنیا بیاد که تو تولد چهار سالگیم باشه.. منم به خاطر وجودش می خوام تولد بگیرم..

چقدر زود گذشت.. انگار همین دیروز بود که از همه کادوی تولد می خواستم.. یادش بخیـــــــــــــــر!!!

الآنم دیر نشده هااااااا.. از امروز شروع می کنم.. خب خب همه گوش کنید لفن، تولدم نزدیکه و این نی نی کادو می خواد.. لفن همگی برام کادو بخرید، لفن..

دل نوشت: یه حس عجیبی دارم نسبت به مسئله ای که حلش نامعلوم شد..

دل نوشت: این که نیستم ولی هستید یعنی خوشبختی من و این که من از همه خوشبخت ترم شکی نیست چون هستند هنوزم اونهایی که گاهی یادم میکنند هر چند فقط گاهی.. ممنونم از همگی تون..

+ پنجشنبه بیستم تیر 1392 _ 18:16 خط خطی های یه دل! |

یه نگاه تو آینه..

یه صورت ِ خسته..

ابروهای ِ گره خورده..

چشم های ِ بی حال و پلک های ِ نیمه باز..

چند تا خط ِ زیر ِ چشم..

یه منحنی ِ تلخ ِ روی ِ لب..

چند تا موی ِ سفید.. بزار بشمرم؟! ۱... ۲... ۳... ... ۱۲ تا!!!

یه بغض ِ سرد ِ تو گلو..

یه قلب ِ خسته و شکسته..

یه تنهایی ِ پُر از صدا..

یه گناه ِ بی مجازات..

یه اشتباه ِ پُر از سادگی..

یه اعتماد..

یه حماقت ِ محض..

و اما یه قطره اشک..

یه فراری..

یه فراری از دنیا..

یه فراری از آدما..

یه فراری از خود..

یه فراری از قرار همیشگی..

دو تا دست ِ تنهای ِ پر از رعشه..

یه دلهره ی ِ همیشگی..

یه اضطراب..

یه تشویش..

یه ترس ِ از آینده..

یه عالم حرفهای ِ نگفته..

یه عالم سکوت ِ پر معنی..

یه عالم دوری..

یه عالم دلتنگی..

یه عالم حیف!!

یه عالم شاید!!

یه عالم درد!!

یه عالم کاش!!

این منم!! چه زود بزرگ شدم چه بی فایده.. چه بی اندازه.. چه بی دلیل.. چه بی مفهوم..

عجب از دنیا..

دیگه حتی قاطی شدن تو جمع بچه ها تو هر مجلس و مراسم و مهمانی هم فایده نداره..

دیگه حتی با صدای بلند خندیدن و ذوق کردن با یه عالمه بغض و حلقه ی اشک بی فایده است..

دیگه حتی بغل کردن دونه به دونه ی عروسکا هم بی فایده است..

حتی خریدن یه عالمه کتاب رنگ آمیزی و دفتر نقاشی و مداد رنگی و آبرنگ و مداد شمی هم بی فایده است..

حتی خوردن با ذوق و شوق اسمارتیز و پاستیل و آبنبات چوبی هم فایده نداره..

حتی خوردن بیسکویت باغ وحشی و حرف زدن با تک تک حیووناش هم بی فایده است..

دیگه غرق شدن تو دنیای بچه ها و گول زدن خودت و بقیه بی فایده است..

فک کنم بزرگ شدم..

یه توفیق اجباری..

دل نوشت: تولد امسال یه جور دیگه است، درست مثل خود امسال و درست مثل خودِ من.. هر کاری می کنم نمی تونم بگم لفن کادوی من فراموش نشه..

دل نوشت: دنیای آدم بزرگا رو دوست ندارم.. برای فرار از بزرگ بودن خواستم بچه باشم بی فایده بود..

دل نوشت: دلم یه هم زبون می خواد یکی که دونه به دونه از احساسم و اخلاقم گرفته تا تمام روزمرگی هام را براش بگم و گوش کنه و تک تک کلمه هام رو بفهمه، درک کنه، حس کنه.. یکی که وقتی بهش گفتم "تو" فک نکنه دارم بهش بی احترامی می کنم.. دلم یه هم دل، هم حرف، هم عقل، یه هم صحبت می خواد.. یکی که فقط برای چند لحظه از جای من نگاه کنه.. به نظرت جایی پیدا می شه یه همچین آدمی یا باید گفت: "گشتم نبود، نگرد نیست.."

دل نوشت: امروز یه اس ام اس به دستم رسید که بی اندازه زیبا بود دلم خواست برای یکی بفرستمش.. مخاطبین رو چند باری نگاه کردم کسی یافت نشد..

دل نوشت: لطفاً تک تک کلمه ها رو از جایگاه من بخون، با فرهنگ لغت من معنا کن نه فرهنگ لغت خودت..

دل نوشت: خدایا لطفاً دستم رو از من نگیر که من بدون نوشتن حکمن می میرم..

+ شنبه یکم تیر 1392 _ 21:13 خط خطی های یه دل! |
نمی دونم چرا شدم مثل اون روزایی که هیچ حرفی برای گفتن ندارم و فقط می خوام سکوت کنم و هیچ حرفی نزنم..

.

.

.

.

.

+ هیچ صیادی در جوی حقیری که به گودالی می ریزد

مرواریدی صید نخواهد کرد!

دل نوشت: یه لینک تکونی کوچولو کردم..
 
دل نوشت: هیچی.. حرفی برای گفتن ندارم..
 
+ جمعه سی و یکم خرداد 1392 _ 12:40 خط خطی های یه دل! |
آوا اولین کلمه رو گفته، اولین کلمه ای که گفته ماما بوده..

چه زود بزرگ شده.. تا خودم نشنیدم باورم نشد.. امروز شنیدم که یاد گرفته چهار دست و پا راه بره.. تا چند وقت دیگه هم راه می افته.. یعنی اولین قدم رو با کدوم پا برمی داره؟!
من هیچ لحظه ی قشنگ از بچگی و شیرینی آوا رو ندیدم.. حسرت یه لحظه بغل کردنش به دلم مونده.. همیشه به خدا می گفتم خدایا میشه فقط یه لحظه بغلش کنم فقط یه لحظه بغلش کنم و بوسش کنم یه شب ما بین بیداری و خواب دیدم که تو بغلمه دارم بوسش می کنم اونقد حسش قشنگ بود و واقعی که انگار یه حقیقت بود..

کاش می شد ولی خب انگار نمیشه..

دل نوشت: تو اوج تنفرم از انتظار همیشه منتظر دیدن آدمایی بودم که برام عزیز هستن..

دل نوشت: ماه دونه هم بعد چند روز از به دنیا اومدنش میره.. اینم از شانس من..


ادامه حرفهای دل
+ جمعه بیست و چهارم خرداد 1392 _ 23:46 خط خطی های یه دل! |

دلم به حال اون آدم خارجی ها می سوزه که هر روز صبح از شنیدن صدای گنجشک ها محروم اند و در عوضش هر روز طوطی های رنگارنگ و انواع پرنده های قشنگ رو می بینند..

دلم به حال اون آدم خارجی ها می سوزه که دو تا قوی سیاه دارن و رو چشم میزارن که مبادا اتفاقی براشون بیافته و چه جالب که اینجا و اونجا آدما رو نابود می کنیم برای رسیدن به هدفهامون..

دلم به حال اون آدم خارجی ها می سوزه که وقتی دارن از خیابون رد می شن ماشین به احترام عابر پیاده می ایسته نه مثل اینجا که با چراغ قرمز هم جرأت رد شدن از خیابون رو نداری..

دلم به حال اون آدم خارجی ها می سوزه که هیچ ادعایی ندارن و در عوضش هر روز صبح به جای اخم و بدخُلقی بهت لبخند می زنن و خدا رو تو خنده می بینن نه گریه و شیون..

دلم به حال اون آدم خارجی ها می سوزه که وقتی میری ازشون خرید کنی بهت نمی گن اگه می خوای بخری برات بیارم..

دلم به حال اون آدم خارجی ها می سوزه که هر روز تا چشمهاشون رو می چرخونن سبزه و گل و درخت می بینن..

دلم به حال اون آدم خارجی ها می سوزه که وقتی از تو خیابون رد می شن زیر نگاه های پر از سوال و ... نیستن..

دلم به حال اون آدم خارجی ها می سوزه که از آرامش زیادی دچار افسرگی میشن..

دلم به حال اون آدم خارجی ها می سوزه که آدماش به جای توهین و بی ادبی به هم می گویند خب شاید با این نوع رفتار راحت تره..

دلم به حال اون آدم خارجی ها می سوزه که تمام سعیشون رو می کنن که در "حال" زندگی کنند و از زندگیشون لذت ببرن..

دلم به حال اون آدم خارجی ها می سوزه که یه درخت چند صد ساله رو جزو آثار باستانی می دونن و آخر هر هفته میرن از این آثار بزرگ عکس می گیرن تا آیندگان بدونن چه آثاری داشته و دارن..

دلم به حال اون آدم خارجی ها می سوزه که بیشتر از من و تو به خدا نزدیکن..

دلم به حال اون آدم خارجی ها می سوزه که بیشتر از من و تو کتاب عارفای بزرگ رو می خونن و اهمیت میدن و دنبال فرهنگ چند هزار ساله ی من و توأند..

دلم به حال دنیای اون آدم خارجی ها می سوزه که زندگی بی هیجانی دارن..

+ای داروی دلپذیر دردم

اقرار به بندگیت کردم

دانی که من از تو برنگردم

چندان که خطا کنی صوابست

دل نوشت: من حرفم چیز دیگه ای بود، با هر لهجه ای که دوست داری بخون و با هر لغت نامه ای که دوست داری کلماتش رو معنا کن، مختاری.. ولی من رو به خاطر نوشته ام مؤاخذه نکن..

دل نوشت: هر روز که بیشتر می گذره از آدمایی که هر روزه باهاشون برخورد می کنم بیشتر می ترسم..

دل نوشت: متأسفم لااقل فقط برای خودم که هر قدمی که بر میدارم با ترس و اضطرابه و وحشته..

بعداً نوشت: جواب کامنت های این پست رو نمیدم، چون حرف من چیز دیگه ای است و برداشت تو چیز دیگه ای..

+ جمعه هفدهم خرداد 1392 _ 11:52 خط خطی های یه دل! |

قبل از این که جواب کامنتم رو بدی، یک بار نه ده بار بخونش بعد جوابم رو بده.. منظورم تنها تو نیستی، هر کسی..

نمی دونم..

یعنی واقعاً نمی دونم چی باید بگم..

هیچ..

فقط سکوت می کنم ..

این که اینجا هر چیزی می نویسم، هر حسی که دارم رو می نویسم.. مجبور به خوندنش نیستی حتی یک کلمه اش.. مثل خیلی های دیگه یا کامنت نذار یا یه کپی پیست ساده کن، همین..

+ نیم ساعت پیش،

خدا را دیدم قوز کرده با پالتوی مشکی بلندش

سرفه کنان در حیاط از کنار دو سرو سیاه گذشت

و رو به ایوانی که من ایستاده بودم آمد،

آواز که خواند تازه فهمیدم،

پدرم را با او اشتباهی گرفته ام!

دل نوشت: اگه از این به بعد از من سلام ، ممنون ، خداحافظ چیز دیگه ای نشنیدی لطفاً ناراحت نشو..

دل نوشت: مخاطب خاص این روزای من مِن بعد حرفهای من و تو مثل همیشه با سکوت گفته میشه..

+ دوشنبه ششم خرداد 1392 _ 14:58 خط خطی های یه دل! |

می خوای بگی چی؟؟ هان؟؟

خب قربونت این رو که منم خوب می دونم.. آره تو بزرگی، تو می تونی، حق همیشه با توئه.. من یه موجود بی استفاده ام، همیشه اشتباه می کنم، بی فایده و به درد نخور، یکی که برای فرار از آدمای دو روی دور و برش همیشه تو جمع بچه ها مشغول بازی دیده می شه..

آره من می خوام فرار کنم.. اصن قصد دارم بچه بمونم چه فایده بزرگ بشم، می خوام بچه باشم تا شاید زود فراموش کنم تا شاید دلگیر نشم از سردی آدمها..

. . . : چه فایده؟

آره.. آره.. تو راست می گی.. بچه ام موندم بی فایده بود.. دارم مثل بچه ها رفتار می کنم و روز به روز بزرگتر می شم.. اصن چه فایده بچه بمونم؟؟ راست می گی چه فایده؟؟ بازم باید برای دیدن آبجی ها بهت التماس کنم، باید اونقدر التماس کنم تازه شاید بعد از اون همه التماس فقط صداشون رو بشنوم..

. . . : . . .

هان؟ چرا ساکت شدی؟؟ چرا هیچی نمی گی پس؟ دیدی؟؟ دیدی یه کمی ناعادلانه است مگه نه؟ همیشه واسه دیدن اونهایی که دوسشون دارم باید التماس کنم.. اصن حالا که اینطور شد این که سرعت نت هم کم شده تو خواستی، تو خواستی من حتی نتونم از طریق نت هم آوا رو ببینم..

. . . :

فقط بهم لبخند می زنی؟ چرا یه دفعه ای تصمیم گرفتی بزرگم کنی؟ خب یواش یواش بهم می گفتی شاید خودم می تونستم به خودم کمک کنم و خودم رو تغییر بدم..

می خوای وابستگی رو از سرم بندازی؟؟

می خوای بهم نشون بدی تو چه دنیایی زندگی می کنم؟؟

می خوای بهم سیرت آدمها رو نشون بدی؟؟

می خوای بگی تو کل این دنیای نامرد حتما یکی پیدا می شه که مرد باشه؟؟

می خوای چی بگی؟؟ حرفت رو مستقیم بزن..

داری همه ی آدما و وسیله هایی که دوست دارم رو به یه نوعی ازم می گیری و دور می کنی که چی؟؟

فکر می کنی دل کندن سختمه، آره؟؟ تو هم صدای شکستن دلم رو شنیدی؟؟ تو هم اشکهای اون روزم رو دیدی؟؟ بخاطر همین تصمیم گرفتی بزرگم کنی؟؟ آره؟؟

تو، تو دلم بودی فهمیدی.. از ته دلم بود از همون جایی که زخمش هر وقتی می سوزه، از همون ته دلم آه کشیدم شنیدی؟؟ آره؟؟

. . . : آره..

چه حوصله ای داری همه اش با لبخند نگام کردی این همه حرفهای بیخود زدم.. تو چه جوری تحملم می کنی وقتی خودم تحمل خودم رو ندارم؟؟ تو چه وقتی داری که می خوای خودت شخصاً من رو بزرگ کنی و بهم زندگی بدی..

. . . :

نمی دونی چقدر دلم می خواد یک بار دیگه، فقط یک بار دیگه بغلم کنی و با همین لبخندت بهم نگاه کنی و اشکهام رو با نوازشات پاک کنی.. هنوزم که هنوزه شیرینی اون روز و اون لحظه رو حس می کنم.. این آرزومه که یک بار دیگه تو بغل تو بخوابم، کاش می شد..!!!!

+ در دایره ی سپهر ناپیدا غور

جامی ست که جمله را کشانند به دور

نوبت چو به دور تو رسد آه مکن

می نوش به خوشدلی که دور است نه جور

دل نوشت: ببشیدا یه دعوای کوچولو بود، یه دعوای لفظی، نگران نشید، مخاطب خاص این روزای من بزرگه، من رو می بخشه..

دل نوشت: دیروز روز پدر بود.. بازم مثل هر سال فقط یه آه کشیدم که تو این یه سال هیچ کاری ازم برنیومد و کلی حسرت که چرا اونی نشد که او می خواست..

دل نوشت: بابایی می دونم، حتی با تمام انکارهایی که می کنی می دونم، اونی نشدم که تو حتی فکرش رو می کردی و می خواستی، می دونم.. میدونم کلی ناراحتت کردم، لرزش دستت رو وقتی غصه ی من رو خوردی دیدم، عاطفه ی بی حدت رو مهر و محبت و عشقی که بهم داری رو دیدم.. یه حسرت بزرگ همیشه تو دلم دارم که چرا هر راهی رو میرم آخرش به خندیدن تو ختم نمیشه.. با این که بچه خوبی نیستم ولی یه لطف بزرگ دیگه ام در حقم بکن حتی به زبون و گذرا یه بار هم نگو ای کاش.. بابا من از زندگی آینده ام می ترسم..

دل نوشت: فکر کنم مخاطب خاص این روزای من داره موفق میشه من دارم ساده از همه ی اتفاقای بد رد میشم..

دل نوشت: اوووووووووووووووووووه، چقده زیاد حرف زدمااااا.. خودم خسته شدم، شما رو نمی دونم..


ادامه حرفهای دل
+ شنبه چهارم خرداد 1392 _ 15:16 خط خطی های یه دل! |

امروز اولین روزیه که طوطو تو خونه مون نیست..

دیروز صبح چند باری صدا زد وقتی دید کسی بیدار نمیشه جیغ زد، رفتم جلوش بهش میگم طوطو تازه ۶ صبحه چرا جیغ و داد میکنی؟ حرفی نزد فقط با نوکش هِی در قفسش رو هل می داد.. در رو که باز کردم بدو بدو اومد بیرون..

دیروز ظهر وقتی باهاش خداحافظی کردم و می خواستم برم هیچی نگفت، شکایت نکرد، فقط نگام کرد، نگاش رو یادم نمیره..

بهش گفتم: طوطو لفن فقط زودی خوب شو، خواهش می کنم..

از صبح تا شب کلی گریه کردم.. خب یه جورایی یکی از اعضای خونه شده بود.. امروز وقتی از سر کار اومدم صداش میومد، فکر کردم برگشته..

دیشب با کلی گریه خوابم برد..الآن جای خالیش رو نگاه می کنم و دلم واسه کارهایی که می کرد تنگ شده.. چقدر با هم پرنده ها رو دیدیم، چقدر پرنده هایی که اون بالا بالاها پرواز می کردن رو دعوا کرد، چقدر به کبوترهایی که با هم پرواز می کردن با عصبانیت گفت بیــــا.. چقدر آب بازی کردیم.. چقدر شیطونی کردیم..

طوطو دلم برات تنگ شده..

الآن با خودت می گی دیوونه ام آری؟! خب چه کنم.. دیوونه ام دیگه..

+ ز نو بهار به رقص است ذره ذره ی خاک

تو نیز جزو زمینی در این بهار مخسب

دل نوشت: دیگه هیچ وقتِ هیچ وقت تو این مدت باقی مونده ی زندگیم نمی خوام هیچ پرنده ای رو داشته باشم..

دل نوشت: خدا کنه فقط خوب بشه، پیش هر کسی که باشه مهم نیست..

دل نوشت: طوطو خیلی عادت ها و رفتارهای بد من رو تغییر دادی، خدا رو خیلی قشنگ تر بهم نشون دادی، من از رو تو معنی تنهایی با زندگی کنار اومدن رو فهمیدم، تو بهم نشون دادی که با هر چیزی حتی بدترین مسائل میشه کنار اومد.. از این که یک سال و نه ماه و ده روز پیشم بودی ازت ممنونم و لطفاً من رو ببخش تقصیر من بود که تو اینجوری ناراحت شدی..

+ شنبه بیست و هشتم اردیبهشت 1392 _ 21:4 خط خطی های یه دل! |
طوطو چند روزیه که حالش خوب نیست.. یعنی خوبه هاااا ولی خوب نیست..

واسش غصه می خورم.. هر وقت از سر کار میام کلی باهاش حرف می زنم ولی دعوام می کنه و میگه برو کنار.. تمام پرهاش رو کَنده.. دعواش کردم فایده نداشت.. قربون و صدقه اش رفتم فایده نداشت.. هر کاری کردم حرفم رو گوش نداد..

برای فرار از ما و از دنیای قفسی که داره حاضره خودش رو از بین ببره..

دیشب کلی براش گریه کردم و غصه ی این همه تنهایی اش رو خوردم..

معمار چندین بار بهش گفتم که دنیای بیرون زیبا نیست قبول نکرد.. هر وقت تو حیاط میاد به زمین نگاه نمی کنه به آسمون نگاه می کنه.. هدفش زمین نیست، آسمونه.. آسمون خدا همیشه ی همیشه قشنگه و طوطو این رو خوب می دونه..

می خواد از زمین و آدمای زمینی فرار کنه..

از این همه تنهاییش دلم گرفت..

اگه راهی بود حتماً به دنیای خودش برمی گردوندمش ولی حیف!!!!!


+ سرو آزادیم بر ما بی بری ها بار نیست

با کمال تنگدستی تازه روی و خرمیم

دل نوشت: یه چندتایی کتاب خریدم و کلی از خریدش لذت بردم ولی حیف زود رفتم و زود اومدم..

دل نوشت: زندگی چه جالبه، یه وقتایی اونفدر قشنگ میشه که از داشتنش کلی لذت می بری مثل حل کردن یه مسأله ریاضی که همه درگیر حلش هستن..

+ جمعه بیستم اردیبهشت 1392 _ 15:27 خط خطی های یه دل! |
یه رفتگری هست که هر روز با کلی شوق خیابونها رو تمیز می کنه.. تقریباً هر روز یه چایی مهمون دفتر ماست، میاد پیشم میشینه و با کلی خجالت یه استکان چایی میخوره و میره..

یه روز از همکارش شکایت می کرد و می گفت این ها اصلاً به فکر درختها نیستند، بهشون آب نمیدن.. این درختها تشنه ان من می فهمم به من میگن..

حس قشنگی بهم دست یکی که همه می گن از لحاظ ذهنی یه کم مشکل داره و یه رفتگر ساده است ولی چه حرف قشنگی زد.. حس درختها رو می فهمید، قشنگیش به این بود که اگه از نظر بقیه از لحاظ ذهنی مشکل داشت زبون درختها و گلها رو می فهمید و شعور درونی داره.. وقتی داره میره کلی تشکر می کنه و معذرت خواهی از این که مزاحم شده..

در مقابلش یه روز نشسته بودم تو دفتر که یکهو در باز شد و دو نفر اومدن تو و کم مونده بود بیان پشت میز با تعجب نگاه کردم بدون هیچ حرفی سراغ کسی رو ازم گرفتن و گفتم نمی دونم کجاست.. یه کم نشستن و تلفن حرف زدن و بدون این که چیزی بگن رفتن و در دفتر رو باز گذاشتن..

من فقط دستم زیر چونه ام بود و با تعجب بهشون نگاه می کردم و با خودم می گفتم اینا همونهایی هستن که از لحاظ ذهنی هیچ مشکلی ندارن و در مقابلش ادعای فهم و شعوری که ندارن رو می کنن هیچ، حرف درختها رو هم نمی فهمن و رفتگر رو هم مسخره می کنن..

دلم به حال دنیای خودمون می سوزه خیلی عجیب غریبه..

+ دلبر برفت و دلشدگان را خبر نکرد

یاد حریف شهر و رفیق سفر نکرد

یا بخت من طریق مروت فرو گذاشت

یا او به شاهراه طریقت گذر نکرد

گفتم مگر به گریه دلش مهربان کنم

چون سخت بود در دل سنگش اثر نکرد

شوخی مکن که مرغ دل بی قرار من

سودای دام عاشقی از سر به در نکرد

هر کس که دید سوی تو بوسید چشم من

کاری که کرد دیده ی من بی نظر نکرد

من ایستاده تا کنمش جان فدا چو شمع

او خود گذر به من چو نسیم سحر نکرد

دل نوشت: بابایی اصرار به این کار داره چون فکر می کنه شاید اینجوری من یه کمی بزرگ می شم ولی نمی دونه من همیشه یه نی نی خواهم ماند، تلاشش بی نتیجه می شه..

دل نوشت: دلم کتاب می خواد، فردا میرم نمایشگاه کتاب و یه عالمه کتاب می خرم..

+ سه شنبه هفدهم اردیبهشت 1392 _ 22:53 خط خطی های یه دل! |
بیشتر وقتم رو دارم تو دفتر می گذرونم.. وقتی بیکار می شم به آدما نگاه می کنم.. به رفت و آمدها.. آدما چقدر با هم متفاوتن..

یکی رو دیدم با خانومش سوار موتور شد و رفت و این در حالی بود که فقط یه دست داشت یعنی دست چپش به اندازه ی دست یه بچه ی ۵ یا ۶ ساله بود..

یکی رو دیدم که با ماشین مدل بالا ایستاد تا بره از عابر بانک پول بگیره، وقتی پیاده شد قیمت عینک دودیش به اندازه ی موتور اون آقاهه بود.. (البته گفته باشما از وقتی خودم عینک گرون قیمت خریدم ازش استفاده نمی کنم دچار نوعی عذاب وجدان شدم)

یه خانوم رو دیدم که جلو جلو راه می رفت و به بچه اش داد می زد که زود باش چقدر آروم میای..

یکی رو دیدم که اومد و با نگاهی ........ سؤالایی پرسید که جواب همه اش رو بهتر از من می دونست..

یکی رو دیدم که با یه جعبه کیک و کلی خوشحالی رد می شد و قیافه اش نشون می داد که کلی نقشه های قشنگ داره..

یکی رو دیدم که به تنها چیزی که فکر می کرد این بود که سیگار اول تموم بشه تا بتونه دومی رو روشن کنه..

یکی رو دیدم که بی مقدمه در رو باز کرد یه نگاهی کرد و رفت، دنبال کسی می گشت گویا..

یکی هم با کلی ناراحتی وارد شد و بی مقدمه پشت میز کناری نشست.. مسئول دفتر بود.. نگران چک های پاس نشده بود..

چقدر بده که ما آدما یه وقتایی با یه سری آدمایی که دقیقاً تو یه سری موضوعات هیچ نقشی ندارند با حالت طلبکارانه برخورد می کنیم.. هیچ کس باورش نمی شه من اینجا هیچ کاره ام.. خب به من ربطی نداره که تو ماه قبل چه اتفاقاتی افتاده.. کلی خسته ام..

این که نبودم به جز کار و خستگی یه دلیل دیگه ام داره اونم اینه که اینجا به دلایلی که فقط خودشون می دونن خطوط تلفن رو دست کاری کردن یه جور ناجور..

مثلاً یکشنبه سر کار بابایی از صبح یه عالمه زنگ می خورده هر دفعه یکی گوشی رو بر می داشته و پشت خط یا صدای یه پدر بوده یا مادر یا یه خواهر که به خیال خودشون به خوابگاه دخترا زنگ زدن..

یعنی کلاً از صبح کار رو تعطیل کرده بودن و به تلفن جواب میدادن و می گفتن به خدا اینجا خوابگاه نیست..

خلاصه به مخابرات زنگ می زنن و آقای مخابرات زحمت می کشه خطوط رو درست کنه..

کلی خندیدیم از بابت این موضوع..

 

+ چون طفل نی سوار به میدان اختیار

در چشم خود سوار ولیکن پیاده ام

 

دل نوشت: این محل کار و سر کار رفتن هم واسه ما شد سبب خیر، فک کنم بعد شش ماه کل حافظ رو از بر بشم..

دل نوشت: سر کار رفتنم هم مثل خونه داری کردنم با کلی دردسر بود.. به خاطر همین خسته ام کرده..

+ جمعه سیزدهم اردیبهشت 1392 _ 17:21 خط خطی های یه دل! |
از شنبه دارم میرم سر کار، اونم کاملاً یه دفعه ای و بی مقدمه و سریع السیر..

هر چند که کلی درگیری دارم برای جمع و جور کردن کارهای عقب افتاده ولی کلی سرم گرمه و تا دیر وقت سر کارم و کلاً اومدم بگم دلیل بی وفایی و نبودم اینه که مشغوله کارم..

بالاخره کار بیرون از خونه رو هم تجربه کردم..

خوبه، شیرینه ولی یه کمی خسته کننده است واسه کسی که تمام روز رو در حال استراحت بوده.. شبها با بابایی میام خونه و میگم منم شدم مرد خونه هاااااااا، تا دیر وقت سر کارم..

+ هر لحظه نسیم سحر امروز به رنگی است

تا زان گل رعنا چه خبر داشته باشد

دل نوشت: شبها از خستگی چشمام که به رختخوابم می افته دیگه نمی فهمم کی صبح میشه..
دل نوشت: دو ساعت پیش که از سر کار اومدم خونه دیدم برچسب های پو رو که به کمدم چسبونده بودم همه اش پاره شده، دنبال مسببش گشتم یه نی نی بود، نتونستم چیزی بگم، فقط غصه خوردم، آخه واسم ارزشمند بودن خب..
+ سه شنبه سوم اردیبهشت 1392 _ 23:25 خط خطی های یه دل! |

.

.

.

.

.

.

می خواستم چیزی بنویسم ولی ننوشتم..

دلیلش رو نمی دونم.

موضوع رو هم نمی دونم..

 

+این گردباد نیست که بالا گرفته است

از خود رمیده ای ره صحرا گرفته است

دل نوشت: امروز واسه دل خودم یه کوچولو چیزایی خریدم که بعد خرید یه حسی بهم گفت زود خدا رو شکر کن که اینهایی که تو دستته رو خیلی ها آرزو دارن داشته باشن و ندارن.. خدایا شکرت..

+ دوشنبه بیست و ششم فروردین 1392 _ 23:9 خط خطی های یه دل! |